11 nov. 2012

MÚSICA E ARTE





10 feb. 2011

Xardíns impresionistas

Con motivo da exposición do Museo Thyssen , quede esta presentación








16 may. 2010

Monet en Giverny, o pintor e o seu xardín


Desde moi pronto, e especialmente desde que vira no Salón dos Rexeitados a obra de Manet, Almorzo campestre, Monet empeñouse en pintar ó aire libre, plein air, primeiro paisaxes con figuras (Mulleres no xardín), para rematar coas paisaxes soas. Na procura do instante, saía cos seus lenzos, coma un cazador á caza desa imaxe efémera feita de luz e cor.
Giverny, en Normandía e a uns 70 km de París, converteuse en lugar de residencia de Claude Monet porque reunía dúas condicións: auga e campo. Alí se instalou no 1883 xunto con Alice Hoschedé, que sería a súa segunda esposa, e os fillos habidos nos matrimonios de ambos. Alugou unha vivenda cunha horta de patacas e legumes, ademais de árbores frutais.  Monet podía recluírse lonxe do ruído da cidade e pintar.
Pouco despois no ano 90 converteuse en propietario por uns 22.000 francos da época, e mais tarde ampliou a propiedade con terreos ó outro lado da vía do ferrocarril, sumando en total arredor dunha hectárea.
Quedaba a propiedade dividida pois en dúas partes:

- dun lado, o taller, a vivenda, tres invernadoiros e unha pérgola

A vivenda respondía ó estilo burgués, pintada en estuco rosa coas fiestras en verde e a fachada recuberta de plantas trepadoras e roseiras.
Desde o principio acometeu a transformación dos terreos. No novo deseño claramente xeométrico e racional creou un espléndido xardín, primeiro con flores locais (rosas, dalias, gladíolos), logo incorporando plantas exóticas como as adormideiras orientais ou as anemones xaponesas, sempre en pretas ringleiras para producir efectos de masas densas de cor. É o esquema propio dun clos normando, cheo de cor mesturando macizos de flores, árbores frutais e arbustos, e datas de floración diferentes.
Distribuía as plantas por tonalidades e por alturas, plantaba  por harmonías pensando xa no lenzo. Segundo a estación do ano, o xardín era azul ou malva ou rosa, nunha continuidade de  floración que non cesaba.



Non fago máis que mirar o que me ensina o universo e mostralo a través do pincel









- doutro lado, pasando por un túnel baixo das vías, o xardín de auga coa ponte xaponesa
Comezaría por un estanque para o que tivo que desviar o curso do río Epte, logo engadiu outros dous. Planta nenúfares e constrúe unha pequena ponte xaponesa de madeira, enmarcada por bambús, enviados desde Indochina por un primo da súa muller. Eran os primeiros bambús que se vían en Europa. 



Consideraba o seu xardín como a miña máis fermosa obra de arte, nel podía pasar o tempo observando as paisaxes feitas pola auga e os seus reflexos 
Pintar no estanque, ademais do xardín, converteuse nunha das súas obsesións. Xunto coa ponte, os nenúfares foron o tema predilecto: 
Levoume un tempo entender os meus nenúfares. Cultivábaos por puro pracer, sen pensar en pintalos. Ata que de repente, tiven unha revelación e tomei o pincel. E desde entonces, non tiven outro modelo
O esencial do tema é en realidade o espello de auga cuxo aspecto se modifica todo o tempo, grazas ás porcións de ceo que alí se reflicten, e que espallan vida e movemento. A nube que pasa, a brisa que refresca, a neve que ameaza e que cae, o vento que sopra bruscamente, a luz que mingua e renace, e tantas outras cousas imperceptibles para o ollo do profano.








No 1900 expuxo 13 cadros de cabalete do estanque das ninfeas; entre 1903 e 1908 realizou outros 48 lenzos de diferente formato. Pero aínda mantiña un obxectivo
Nalgún momento tiven a tentación de empregar na decoración dun salón este tema dos nenúfares: levado ó longo dos muros, rodeando todas as paredes coa súa unidade, proporcionaría a ilusión dun todo sen fin, dunha ola sen horizonte e sen ribeiras; os nervios esgotados polo traballo relaxaríanse alí seguindo o exemplo calmante das ugas estancadas, e. a quen a habitara, esta sala ofreceríalle o asilo dunha meditación apacible no centro dun acuario florido.
Xa enfermo de cataratas e pese a depresión pola morte da súa muller e do seu fillo maior, fixo construir un gran taller co tellado de vidro. Alí emprendeu a labor de realizar, un tras doutro, máis de cuarenta lenzos da mesma altura, concibidos para ser contemplados como unha verdadeira serie (así se poden contemplar no museo da Orangerie). Crea así unha visión panorámica na que o espectador se somerxe física e mentalmente.





En Giverny Claude Monet estivo féliz ata o final da súa vida, ós 84 anos. No cemiterio de Giverny repousan os seus restos e os da súa familia.
   
Hoxe, a Fundación Monet, abre a finca ás visitas tanto da vivenda coma da finca.




5 may. 2010

Arte galega





12 jul. 2009

AS CULTURAS PREHELÉNICAS

ARQUIVO


CIVILIZACIÓN E ARTE MINOICA
Datación: 3000-1100 a.C., Idade de Bronce. Prehelenismo (antes da chegada dos indoeuropeos)
Creta ocupa un lugar clave no Mediterráneo: pecha as rutas marítimas ó sur do Exeo e fai de ponte entre Grecia e Exipto. Esta situación, aberta a tódalas influencias, determina a súa fráxil historia que remata dun xeito pouco claro, posiblemente pola erupción do volcán de Thera. Posteriormente, xentes do Peloponeso ocuparon a illa.
Trazos: fragmentación en estados gobernados por un sistema de realeza e organizados ó redor de importantes estructuras pacegas; economía basada na agricultura, na gandeiría e no comercio marítimo; crenzas de tradición neolítica entre as que dominan o papel do touro (símbolo masculino) e da figura feminina (símbolo de fecundidade e da fertilidade da terra)
Xacementos: sendo moitos os restos arqueolóxicos que se descubreon en Creta (mapa), os máis importantes sen embargo son os de Cnossos e Faistos.

Foi no 1900 cando o arqueólogo inglés Arthur Evans, continuando outras campañas previas, sacou á luz os restos do palacio de Cnossos, identificandoo coas lendas gregas de Teseo e o Minotauro. Por ista razón, ademais de cultura cretense por mor da súa ubicación, recibe o nome de cultura minoica, na honra do seu lexendario rei Minos.
Periodización: distínguense catro fases
- Prepalacial
- Primeiros Palacios
- Segundos Palacios. Etapa de máximo desenvolvemento (2000-1700 a.C.)
- Pospalacial

A aparición dos palacios demostra a existencia dun forte poder central, un rei, que fixo posible o desenvolvemento dunha arte orixinal, espontánea, colorista e, en certa medida, teatral.
Vamos a centrarnos en:
* a estructura pacega
* a pintura mural
* a estatuaria
* a cerámica



Enlaces de interese: - Visita virtual a Cnosos

VÍDEOS





CIVILIZACIÓN E ARTE MICÉNICA

Datación: 1580-1100
As causas do seu final seguen a estar pouco claras (invasores, conflictos internos) pero con el abrense os denominados séculos oscuros que hai que por en relación coas invasións dos pobos do mar e a chegada dos dorios
Trazos: aqueos, estados independentes gobernados por un rei que dirixe tódalas actividades dende o alto da acróple; existencia de escravos; economía basada na agricultura; pouca actividade comercial; panteón con divinidades que pasarán á Grecia clásica, coma Poseidón ou Atenea, xunto coa pervivencia da Deusa Nai; inhumación en tumbas, sendo as máis importantes as reais (tholos de Agamenón)
Xacementos: os centros principais son Micenas, Tirinto, Pilos e Argos, entre outros (mapa).
Comezaron a ser descubertos a finais do século XIX por H. Schlieman, quen ó excavar en Micenas e Tirinto pensou ter encontrado cidades descritas por Homero na Iliada e na Odisea e incluso a máscara funeraria do propio Agameón ou o pazo de Néstor. Sen embargo si tivo éxito ó descubrir tempo despois o asentamento de Troia na colina de Hissarlik na actual Turquía (para ler máis). Arthur Evans excavará todo recinto de Cnosos na primeira metade do s. XIX.

Os centros de poder micénicos son opostos ós minoicos, están situados en lugares elevados e fortemente amurallados, acrópole. Herdeiros de certos trazos minoicos por exemplo na pintura mural, configuraron sen embargo unha arte propia e singular.
Estudiaremos:
* a arquitectura: acróple, pazo, tumbas
* artes decorativas


VÍDEOS




- Podes facer unha visita virtual a Micenas e ler un comentario do Tholos de Atreo


  © Blogger template 'Solitude' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP  

Subir